“Ik word nog wel een theemuts”

Thee is nooit zo mijn ding geweest, hoewel ik als kind toch wel iedere dag theedronk, uit school, samen met mijn moeder. Dat waren achteraf gezien hele kostbare momenten. Maar toen ik eenmaal op mezelf ging wonen, werd ik een echte koffiedrinker. Thee dronk ik eigenlijk nog maar een hele enkele keer. Ik heb alle smaakjes weleens uitgeprobeerd, maar ik vond er nooit veel aan. Zelfs het woord vond ik suf. Théé. Theezeefje. Theezakje. Theemuts. Theekopje. Nog steeds vind ik het maar rare woorden…. En wat voor exotisch woord je er ook voor zet, vruchten-, frambozen-, het blijft gewoon een raar, suf woord. Thee.

En dan word ik gevraagd of ik verse thee wil testen en mijn mening op wil schrijven. Ik! Als overtuigd niet-theedrinkende leek thee testen, dat was wel een uitdaging. Een voor mij onontgonnen terrein ontdekken, want ik ben dus verre van een kenner. Ik kwam eigenlijk nooit verder dan thee zetten met een theezakje, deze vervolgens koud laten worden en dan maar weer wegspoelen door de gootsteen.

Maar nu ga ik dus èchte verse thee testen. Kom maar op. Ik kook water. Haal een mooi theeglas uit de kast. En pak het nog gesloten zakje met losse verse sterrenmix thee uit de kast. Ik heb deze smaak gekozen omdat ik nieuwsgierig was. Mijn eerdere pogingen om zoethoutthee te maken, zijn namelijk nooit gelukt. Dan gebruikte ik twee theezakjes, die ik dan ook nog met een lepel tegen het glas perste om het een beetje sterker te krijgen. Maar het smaakte nooit zoals ik hoopte.

Terwijl het water kookt, doe ik het zakje open en ruik. En ik ruik nog een keer, en nog eens en nog eens. Wat ruikt dit heerlijk! Naar vroeger, naar verse zoethout, naar later, naar een glaasje Ouzo. Hoe een geur je terug kan brengen naar gebeurtenissen uit het verleden… Ik doe twee schepjes in mijn theezeeflepel (ik hou van sterk), zet dit in het glas en giet er kokend heet water op. Ik zet het glas klaar op tafel. Als ik even de kamer uitloop en weer terugkom, hangt die heerlijke geur gewoon in mijn woonkamer.

De hete damp boven de glazen mok, de heerlijke geur, ik ben er echt even voor gaan zitten. De geur was dus prima. Nu de smaak nog testen. Voorzichtig neem ik een slokje van de nog hete thee. Een openbaring, want dit was eindelijk gewoon precies de smaak die ik hoopte te krijgen. Het klopte ineens. Een hele volle zoethout-anijssmaak, zoals ik nog niet eerder heb geproefd. Dat thee zo lekker kan zijn, dat begin ik nu pas te ontdekken.
Ik drink deze thee ’s avonds, een paar uur na het avondeten en ik doe dat nu al een aantal avonden achter elkaar. Ik moet zeggen dat ik ’s avonds al naar dat moment begin uit te kijken. Het moment van mijn eigen kleine ritueeltje.

Thee… Wat een leuk woord is dat eigenlijk.

Meer lezen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief:

Shopping Cart
There are no products in the cart!
Subtotal
0.00
Total
0.00
Continue Shopping
0